Sony Ericsson Aino – recenzja

Aparat i kamera. Jakość zdjęcia i wideo

W nowym, dotykowym menu multimediów do wyboru mamy pięć opcji: aparat, przeglądarkę zdjęć, odtwarzacz muzyki, odtwarzacz wideo i radio. Menu, podobnie jak inne dotykowe przyciski, jest ciekawie animowane.

Z funkcji aparatu korzystać możemy wyłącznie za pomocą dotyku i tylko przy złożonym telefonie. Nowy dotykowy interfejs różni się od tego znanego do tej pory choćby z serii Cyber-shot. W lewym górnym rogu mamy przycisk, którym przełączamy się pomiędzy trybami aparatu, kamery i przeglądarki zdjęć. Krzyżyk w prawym górnym rogu to naturalnie wyjście z aparatu. U dołu mamy informacje o wybranych przez nas ustawieniach (np. rozmiar zdjęcia, tryb, lampa błyskowa) oraz o ilości zdjęć i miejscu ich zapisania. Najważniejszym przyciskiem jest znajdujący się po środku u dołu ekranu przycisk Ustawienia. Po jego wciśnięciu uzyskujemy dostęp do kolejnych sześciu przycisków, umożliwiających zmianę scenerii, ustawienia ostrości, włączeniu/wyłączeniu automatycznej lampy błyskowej, samowyzwalacza, ustawieniu rozmiaru zdjęcia (pięć trybów, z czego dwa panoramiczne 16:9) oraz dodanie geotagu. Aparat w Aino posiada m.in. funkcje rozpoznania twarzy czy dotykowy auto focus. Zgodnie z oficjalną specyfikacją zaprezentowaną w dniu premiery, telefon powinien mieć również funkcję BestPic, jednak nie doszukałem się jej w swoim prototypie. Warto wspomnieć jeszcze o diodzie, która jest mocna – jest to dioda Photo flash, a nie zwykły led.

Zdjęcia są naprawdę ładne. Ostateczną ocenę jakości pozostawiam czytelnikom, jednocześnie przypominając, że to model testowy z wczesną wersją oprogramowania. Większość fotek autorstwa rune.

Telefon oferuje nam trzy rozdzielczości nagrywania wideo. Pierwsza z nich to długo oczekiwana rozdzielczość VGA (640×480), która wreszcie zagościła u Sony Ericssona. Nowością jest również możliwość nagrywania w rozdzielczości nHD (640×360). Nie zabrakło też standardowego filmowania w QVGA (320×240). Filmy nagrywane są z ilością 25 klatek na sekundę. Pozostałe ustawienia to włączenie/wyłączenie: trybu nocnego, diody, mikrofonu, samowyzwalacza i stabilizatora.

Przykładowy film nagrany przez rune: http://www.sendspace.com/file/nhn3pt

Drugą po aparacie opcją dotykowego ekranu Aino jest przeglądarka zdjęć (do której możemy przejść też bezpośrednio z aparatu). Po wejściu w nią uzyskujemy dostęp do posegregowanych wg daty zdjęć w formie miniaturek. Po wybraniu fotki pojawia się ona na pełnym ekranie, gdzie również możemy poruszać się między zdjęciami przesuwając palcem po ekranie. Po ponownym „kliknięciu” na fotografię pojawiają się nam opcje wysłania pliku, edycji (czarno-białe zdjęcie oraz retusz), powiększania i usunięcia. Działa tu też akcelerometr, który płynnie (animacja) zmienia położenie zdjęcia z poziomu do pionu.

Po wejściu w odtwarzacz muzyki ukazują nam się do wyboru cztery opcje: Wznów, Nowo dodane, Albumy i Listy odtwarzania. W czasie odtwarzania na ekranie znajduje się obraz płyty, u góry wykonawca i piosenka oraz funkcje włączania/wyłączania losowego wyboru utworów oraz zapętlania. Najeżdżając na obraz płyty możemy w szybki sposób przeglądać zbiory muzyki. Do zmiany piosenki użyć możemy też znajdujących się u dołu przycisków do przełączania utworów, pomiędzy którymi znajduje się przycisk play/pause. Możemy też z dokładnością co do sekundy przewijać utwór w dowolnie wybrane miejsce.

Podobnie jak odtwarzacz muzyki, także player wideo posiada cztery podstawowe funkcje: Wznów, Ostatnio dodane, Nagrania wideo i Album kamery. Odtwarzany film możemy zatrzymać, przewijać (również w dokładnie określony moment), wysłać (w tym także bezpośrednio do YouTube) oraz usunąć.

Mamy filmy na szerokim ekranie, więc dlaczego by nie radio? Wyszukujemy ulubioną falę i słuchamy. Wyświetlacz informuje nas o wybranej częstotliwości, wyświetla także informacje RDS.