Miałem w swojej karierze GSMmaniaKa kilkanaście telefonów komórkowych. Później wraz z rozwojem technologii – pojawiły się smartfony. Tak się składa, że również miałem ich kilka i życia sobie bez smartfona nie wyobrażam…
Spis treści
Czy to już uzależnienie?
Ciekawe czy Wam również zdarza się słyszeć:
– Zostaw ten telefon!
– Mówię do Ciebie!
– Co Ty tam znowu sprawdzasz?
i tym podobne…
Jeżeli tak, to najwyższa pora przyjrzeć się swojej relacji z komórką. Bo z pewnością nikt z nas nie zaprzeczy, że smartfon jest nam absolutnie potrzebny do życia.
Budzę się rano, sprawdzam pocztę – prosta sprawa. A, że kont pocztowych mam pięć, do tego Facebook i Google+, co rano zalewa mnie masa wiadomości i powiadomień. Synchronizację ustawioną mam na każde 15 minut, aczkolwiek większość serwisów i tak działa w bezlitosnym trybie natychmiastowym (push).
Razem ze „smartfonikiem” idziemy do kuchni zjeść najważniejszy posiłek dnia – śniadanie. Smartfon stanowi sprawdzoną alternatywę na wypadek nudnych programów w telewizji. Podczas śniadania przeglądam kalendarz na nadchodzący dzień i obowiązkowo sprawdzam pogodę…
Nie będę ukrywał, że komórka towarzyszy mi podczas całego dnia, większość czasu spędzając w kieszeni spodni lub dłoni.
Idąc na tramwaj, prowadzi mnie jakdojade.pl – oczywiście mówiąc mi kiedy mam wyjść z domu i gdzie mam się przesiąść. Wychodząc, włączam odtwarzacz audio – jedyna okazja w ciągu dnia by posłuchać ulubionej muzyki. Jeżeli natomiast pogoda nie dopisuje lub trasa wymaga pojazdu z dachem i bagażnikiem – w samochodzie towarzyszy mi Krzysztof Hołowczyc (AutoMapa).
W ciągu dnia, kilkakrotnie na coś czekam. W zależności od czasu przerwy w porządku dnia – słucham muzyki lub gram. Jeżeli przerwa jest dłuższa niż 20 minut – oglądam serial lub czytam. Dotyczy to również nudnych zajęć, czy wykładów.
Poza rodziną i przyjaciółmi – uświadamiającymi mi, że za małym ekranem w mej dłoni istnieje RZECZYWISTOŚĆ, na mojej drodze ku oddawania się nałogowi, jest jeszcze bateria. To właśnie wskaźnik poziomu jej naładowania mnie zniechęca i uczy pokory. Bo przecież co bym zrobił gdyby telefon wyzionął ducha przed powrotem do domu?
No właśnie – co wtedy?!
Wówczas delikatnie panikując, ustalam swoją pozycję za pomocą innych osobników ludzkich – gdzie jestem? A następnie czytając napisy na przystankach lub znaki drogowe – wracam do domu, naładować baterię.
Mój pierwszy (jak na razie jedyny) odwyk nie był do końca zaplanowany. Sprzedałem swojego smartfona (4,3-calowy ekran) by zwyczajnie wymienić go na lepszy model, z większym ekranem (4,7-calowym). Nie podaję nazw urządzeń, bo nie o to w moim wywodzie chodzi. Nie chciałbym również nikomu nic sugerować.
Plan był prosty, sprzedaję smartfona, na drugi dzień go wysyłam w świat i tego samego dnia zamawiam kuriera z umową T-Mobile i nową zabawką. Niestety, los wystawił mnie na straszliwą próbę. Z powodu wielu niedomówień, opóźnień i innych zdarzeń – musiałem czekać na upragnioną 4,7-calówkę DWA TYGODNIE.
Zamiast smartfona – miałem Nokię 1661…
Był to jedyny telefon jaki miałem pod ręką. Dodam, że główną zaletą Nokii 1661 jest wbudowana latarka. Poza kalkulatorem, dwoma grami i kolorowym ekranem, nie ma w niej absolutnie nic. Do tego z baterią było coś nie w porządku i trzymała tyle co mój sprzedany smartfon – dwa dni.
Włożyłem kartę SIM, schowałem kartę MicroSD w portfelu i pomyślałem:
Zobaczymy jak to jest wrócić do starej dobrej Nokii…
Pierwsza noc stanowiła dla mnie istny koszmar! Nie mogłem zasnąć dwie godziny, w mojej głowie kłębiły się myśli wymagające natychmiastowej weryfikacji w Wikipedii, Filmweb’ie i kalendarzu. Na domiar złego – wpadłem na genialną, latająco-jeżdżącą konstrukcję w Bad Piggies!
Ranek bynajmniej nie przyniósł ulgi. Mimo awersji do mojej Nokii i tak co chwilę podświetlałem ekran, głodny powiadomień i wiadomości od znajomych. Czekanie na maile i komentarze przerodziło się w czekanie na jakiegokolwiek SMS’a. Chociażby z T-Mobile!
Przy pomocy laptopa i kilkunastu małych karteczek, ułożyłem plan na cały dzień. Odnalazłem swojego starego iPoda, umieściłem „latarkę z wbudowanym telefonem” w kieszeni i ubrany na cebulkę, wyszedłem z domu.
Wieczorem, gdy już szczęśliwie dotarłem z powrotem do domu – włączyłem laptopa. Ilość powiadomień i e-maili mnie przeraziła. Spędziłem niemal godzinę na ich segregacji, pozbywając się spamu i odpisując na te najważniejsze.
Następne dni niosły ze sobą refleksje. Moja dziewczyna stwierdziła, że poświęcam jej więcej uwagi i że dobrze mi bez smartfona. Co więcej, doświadczyłem na własnej skórze, że mogę bez niego żyć. Ale co najważniejsze – dotarło do mnie co jest mi TAK NAPRAWDĘ w smartfonie potrzebne.
Nie ukrywam, pierwszy tydzień nie był dla mnie łaskawy. Drugi natomiast, pozwolił mi zdefiniować moje potrzeby w kwestii nowego smartfona. Postanowiłem zrezygnować z co-piętnastominutowej synchronizacji i w ogóle wyłączyć autosynchro. Wpadłem również na pomysł, by korzystać ze smartfona wyłącznie kiedy nic się nie dzieje i moje wgapianie się w ekran nie wzbudzi niczyjej irytacji.
Obecnie, mam już upragniony nowy model i przyznam z dumą, że wprowadziłem swe pomysły w życie. Życie pełne ludzi, zdarzeń i różnorakich emocji!
Na stronie mogą występować linki afiliacyjne lub reklamowe.
Amazon Luna swego czasu udostępniła Fruitbus płatnikom abonamentu bez żadnych dodatkowych opłat. Niestety wszystko, co…
Tanie Samsungi są zazwyczaj nieopłacalne, gdyż oferują znacznie mniej niż chińska konkurencja. Jednym z wyjątków…
Dzień pracy rzadko wygląda dziś tak samo od rana do wieczora. Część spraw załatwia się…
iQOO przygotowuje nowe smartfony z najwyższej półki. Przecieki ujawniły szczegóły dotyczące iQOO 16 oraz modelu…
Wszystko wskazuje na to, że Honor powoli zdobywa szczyt popularności w Europie. Za sprawą statystyk…
Motorole są ładne, nieźle wyposażone i tanie. A raczej były tanie, tj. dobrze wycenione w…